De Wachter en het Water in het Midden

Er was eens een rand van de wereld, waar de wind zachter werd en het licht bleef hangen als een adem. Daar stond de Wachter, die al waakte sinds de tijd een naam kreeg. Hij droeg een helm met een pluim van gouden veren en een rond schild dat blonk als een kleine maan. Bij zijn voeten lag een knots die hij nooit had gebruikt. Zijn schild was geen wapen.
Het was een grens die hij met zich meedroeg, zacht en onwrikbaar.
Elke ochtend sprak hij zijn gebed, half als gebed en half als lied:
De tijd openen en de beweging, dragen naar het licht.
Dan zette De Wachter zijn eerste stap
Hij liep door het land van ervoor, waar alles nog geheugen was. Eerst kwam hij langs het huis van de bijen. Daar zag hij de kat, die dronk van het water dat zong in zijn bedding. De Wachter schepte het water in zijn helm en droeg het verder, voorzichtig, als een belofte die niet mocht morsen. De bijen zoemden hem een weg en lieten hem door een doorgang gaan.
Aan de weg stond een vrouw met een fluit. Op haar schouder zat een duif, en voor haar stond een man met gebonden handen. De Wachter maakte het touw niet los. Hij bleef staan, stil als een boom, en de duif vloog naar de schouder van de man. Zo bleef hij zitten, tot het touw uit zichzelf losliet, zacht als een zucht. Verderop zwom een vis door het licht en stond een boom waar niemand onder rustte. Bij elke ontmoeting hief de Wachter eerst zijn schild en liet daarna zijn hand zakken, als een groet zonder woorden.
Boven hem vloog de adelaar in grote, trage kringen. Hij riep, en een hoorn gaf antwoord vanuit de verte. Drie keer klonk het, zoals een lied zijn refrein zingt. De Wachter luisterde en wist dat hij op de goede weg was.
Toen kwam het water in zijn volle breedte. Er lag een schip aan de oever en aan de overkant stond een pilaar, wit in het ochtendlicht. De Wachter schoot een pijl met een touw eraan vast naar de pilaar, vanaf zijn zij, en de pijl keerde niet terug als wapen maar als maat. Daarna liep hij te voet verder. Dezelfde reis deed hij nog een tweede maal, want wat je twee keer loopt, wordt een deel van jezelf.
Dan kwam de plek waar de weg zich naar binnen draaide. Daar lag het nu, niet groter dan een stip, en toch groter dan alles wat hij had gezien. De Wachter zette er zijn voet. Achter hem lag het land van ervoor, voor hem het land van erna. Daar legde hij, voor het eerst in al zijn dagen, zijn schild neer, en hij liep verder naar binnen.
Toen draaide de wereld zich om, zoals een bladzijde die wordt omgeslagen, en hij zag dezelfde weg van onderen.
Daar stond een kind. Het was het enige kind in het hele verhaal. Het vroeg niets en het keek alleen, met ogen die nog niets hoefden te weten. De Wachter bleef even staan en iets in hem werd zacht.
Daarna liep de kat voorop. Zij nam het woord over van de Wachter, en hij volgde haar zoals je een oud lied volgt dat je nog kent. Er klonk een fluit. Naast het pad stonden twee huizen van de bijen, en in een kruik stond helder water. Wat troebel was ging door een zeef en werd zuiver. De bij vloog heen en weer tussen de pilaar en het schip, als een gouden draad die twee oevers aan elkaar naait.
In het midden stond het water. De Wachter knielde en zette zijn helm eronder. Het water bleef, en het licht viel erin naar binnen.
Het slot
Wie dit verhaal hoort, weet het nu. De Wachter woont niet aan de rand van de wereld. Hij woont in jou.
Je hebt hem al die tijd bij je gedragen. Hij is het zien van het kind dat je ooit was, dat nog altijd stil in het midden staat en niets vraagt. Hij is het zien van alle lagen die zich om dat kind hebben gelegd, zacht als sluiers en soms zwaar als mantels.
Alles op zijn pad draagt een betekenis. Zijn knots is agressie, kracht die hij nooit als wapen gebruikte. Het fluitspel van de vrouw laat hem zijn eigen resonanties horen, en de duif op haar schouder brengt het spel van vrede, waarin je mag blijven. Het touw om de man is verstikking, kommer en kwel, en het laat los zodra jij stil genoeg staat. Verderop groeit de boom des levens, waar men zo vaak te snel aan voorbijloopt. Een vis geeft geboorte aan iets nieuws dat in het licht mag ontstaan. Een adelaar schenkt overal-zicht, en een schip vaart lichter zodra de ballast afneemt.
Bijen zijn het zoete dat je mag volgen. Hun zoemen wijst de weg, hun honing is de belofte aan het eind. Maar wie valt, voelt waar het steekt. Zoet en angel horen bij elkaar, en wie dat weet, loopt zachter.
Een kat is de ziener in deze wereld. Zij drinkt het water van donker naar licht, gaat voorop, draagt het gevaar en ziet het nog voordat het een naam heeft. Daarom neemt zij het woord over wanneer het donker wordt, en daarom mag de Wachter haar volgen.
En dan het midden. Zijn helm is je schedel, de ronde, stille kamer waarin je de dag draagt. Het water in het midden is het water van je brein. Daar mag het licht binnenvallen, druppel na druppel, tot helder vloeit waar troebel was.
Dus als je het schild neerlegt, hoef je niet bang te zijn. De Wachter blijft staan, het kind blijft kijken, de kat loopt voorop en de bijen zoemen de weg. Het licht valt naar binnen zoals het altijd deed, wanneer jij het binnen laat.
De tijd openen en de beweging, dragen naar het licht.
To display the Widget on your site, open Blogs Products Upsell Settings Panel, then open the Dashboard & add Products to your Blog Posts. Within the Editor you will only see a preview of the Widget, the associated Products for this Post will display on your Live Site.
Start your 14 days Free Trial to activate products for more than one post.
icon above or open Settings panel.
Please click on the


Opmerkingen