Klanken die ouder zijn dan woorden

Over Saghen Saleth Anul, en een taal die zich laat horen

Er zijn momenten waarop iets binnenkomt dat je niet hebt gezocht.

Geen idee dat je uitwerkt. Geen plan dat je volgt. Het is er ineens, alsof het al die tijd naast je lag en je alleen je hoofd een klein stukje hoefde te draaien.

Zo kwam deze taal.

Niet bedacht, maar ontvangen Klanken

Corpu dochna is geen taal die ik heb verzonnen. Ze kwam binnen, klank voor klank, woord voor woord. Soms onderweg, soms midden in het werk, soms op een moment dat ik er helemaal niet mee bezig was. Ik schreef op wat er kwam, en langzaam werd zichtbaar dat de klanken niet los van elkaar stonden.

Ze droegen een vorm. Ze droegen zichzelf.

Dat is ook wat de naam zegt: een taal die haar eigen vorm draagt.

Ik heb geleerd haar niet te duwen. Een taal die ontvangen wordt, laat zich niet dwingen. Je kunt alleen luisteren, opschrijven en wachten op wat er daarna komt.

Het begon met gefluister

Voordat er een taal was, waren er al klanken.

In het nummer The Needle and the Gate fluisteren stemmen onder de trom door: Bràtha selun, mor'eth na var. Toen had ik geen idee wat het was. Het waren klanken zonder betekenis en zonder vertaling, adem meer dan toon. Pas later bleek dat daar iets begon wat nu een taal is geworden.

In dat nummer staat ook voor het eerst het beeld dat ik nooit meer ben kwijtgeraakt: een naald in een groef, en een poort die niet verderop ligt, maar ernaast.

🎧 The Needle and the Gate op YouTube Music, en ook te vinden op Spotify en andere muziekapps.

De muziek als plek waar ze klinkt

Op papier is een taal stil. In de muziek gaat ze ademen.

Saghen Saleth Anul is de eerste uitgave waarin de taal zelf hoorbaar wordt. Twee nummers, één lied in twee gedaanten. Dezelfde klanken, anders gedragen. Het ene opent, het andere gaat dieper.

🎧 Saghen Saleth

🎧 Saghen Saleth (Nuao Dorun)

Er klinkt een trom als een hartslag. Een lage stem die iets heel ouds zingt. Een koor dat erbij komt, strijkers die aanzwellen, een fluit die antwoordt. En dan één adem stilte, vlak voordat alles opengaat.

Wat mij het meest verraste: de muziek leert mij de taal. Hoe een klank wil lopen, waar het gewicht valt, waar een woord zacht wordt of juist hard, dat hoor ik pas als het gezongen wordt. De taal kwam binnen in stilte, maar in de muziek laat ze zien hoe ze klinken wil.

Zoek niet wat het betekent

Er staat geen vertaling bij deze nummers. Dat is een bewuste keuze.

Wij zijn gewend om bij alles te vragen wat het betekent. We willen het begrijpen voordat we het toelaten. Maar er is een manier van luisteren die daar niet op wacht. Denk aan een slaapliedje in een taal die je niet spreekt, dat je toch tot rust brengt. Of aan een oud gebed dat je raakt zonder dat je weet wat de woorden zeggen.

Klank gaat vóór betekenis. Dat was altijd al zo. Een kind hoort de stem van zijn moeder lang voordat het haar woorden begrijpt.

Dus zoek niet wat het betekent. Laat de klanken tot je komen. Wat ze met je doen, is van jou.

Een wereld die nooit is opgehouden te klinken

Wie luistert, hoort soms iets bekends zonder te kunnen zeggen wat. Een ritme dat Zuidelijk aanvoelt. Een adem die aan het Oosten doet denken. Een klank die ergens tussen de oude talen in lijkt te liggen, zonder bij één ervan te horen.

Misschien komen deze klanken wel uit Atlantis. Uit een wereld die we verloren noemen, maar die nooit is opgehouden te klinken.

Ik schrijf misschien, en dat bedoel ik ook zo. Het is geen bewering. Het is een beeld dat bij mij opkomt als ik luister. Het oude is voor mij geen verleden dat achter ons ligt. Het speelt nog steeds, nu, zoals een groef in een plaat die er altijd al was, ook als de naald er niet in staat.

En in die groef staat iets geschreven.

Wat ooit is gebeurd, ligt daar niet als iets wat voorbij is, maar als iets wat nog klinkt. Een oude pijn, een oud patroon, iets wat je lang hebt meegedragen. Het is niet weg. Het ligt ernaast, op een millimeter.

Daarom kan het daar ook helen. Niet omdat een klank iets repareert, maar omdat je er weer bij kunt. Wat je aanraakt in het nu, kun je anders dragen. En wat je anders draagt, kan omgezet worden: het krijgt een nieuwe vorm in je leven.

Herkennen, vormen, omvormen, vernieuwen. Zo beweegt alles wat leeft.

Wie weet hoor jij er iets anders in. Dat is precies goed.

Een roep uit dat heden

Er volgen steeds meer nummers op Moonline Saghen, allemaal in deze taal. Elk met een eigen kleur, een eigen stem, een eigen kant van dezelfde klank.

Naar mijn idee zijn het geen liedjes die ik maak. Het is een roep. Een roep van herinneringen uit dat heden: uit de groef die nog altijd klinkt, uit een wereld die nooit weg is geweest. Elk nummer is een moment waarop de naald even overspringt en je hoort wat er naast je ligt.

En er komen meditaties in dezelfde klank: stille ruimtes om in te zitten, zonder dat je iets hoeft te begrijpen.

De taal groeit terwijl ze klinkt. Ik ben benieuwd waar ze ons heen neemt.

Volg Moonline Saghen op YouTube Music, en ook op Spotify en alle andere platforms. 🎧