Olwen - De Wachter van de Dunne Tijd

Deel IV: Olwen

De Mythe Die Het HerinnertEr wordt verteld in de oude verhalen van een maagd genaamd Olwen. In het Welshe Mabinogion staat geschreven:

"Vier witte klavers groeiden achter haar waar ze ook ging; en daarom werd ze Olwen genoemd" zij van het witte spoor.

Sommigen zeggen dat haar pad de Melkweg was, de weg die zielen bewandelen. Anderen zeggen dat ze de lente zelf was, de terugkeer van vruchtbaarheid na de winter.

Maar wat als beide over Olwen waar zijn?

Wat als Olwen de belichaming is van wat gebeurde toen de ijskappen smolten? Toen de vegetatie veranderde? Toen de heide langzaam plaats maakte voor klaver, struiken, bomen?

Waar Olwen liep, droeg ze zaden onder haar voeten

Niet in haar handen. Niet in een mand. Onder haar voeten. Want zij was geen planter. Zij was de aarde zelf, de vruchtbaarheid van Moeder Aarde die loopt.

En elke stap bracht drie rijken samen:

- Het water (de cyanobacteriën, het oude leven)

- De lucht (de stikstof die gebonden werd)

- De aarde (de planten die groeiden)

En waar die drie samenkwamen, gebeurde het wonder:

klavertje vier

Niet als fout. Niet als mutatie door vervuiling. Maar als teken van overvloed. Als antwoord op perfect evenwicht. Wanneer de stikstof-fixatie zo goed werkt dat de plant niet kan stoppen met groeien. Wanneer er genoeg is. Wanneer de balans is teruggekeerd.

Het vierde blad zegt: hier is meer dan genoeg. Hier is geluk.