Stel je een plaat voor die niemand opzet. Hij ligt stil. Hij heeft altijd stilgelegen. In het vinyl staan groeven gesneden, honderden, duizenden, en in elke groef staat iets vast — een tijd, een volk, een leven, een middag. Ze liggen naast elkaar en niet achter elkaar. En er beweegt maar één ding. De naald. Waar de naald staat, is geluid. De rest van de plaat is niet verdwenen en niet nog niet gemaakt. Hij is er, hij ligt er, en er wordt alleen niet naar geluisterd. De lijn i

Het hele antwoord zit hem in de mimiek van de stoel. Een stoel heeft geen gezicht. En toch weet iedereen die bij een kring om een vuur komt zitten meteen welke plaats leeg gehouden wordt en welke gewoon nog vrij is. Er is verschil, en het is zichtbaar zonder dat iemand kan aanwijzen waaraan. Want een lege plaats is geen afwezigheid. Het is een plek die is vrijgehouden. Iemand heeft hem daar gelaten met de bedoeling dat er iets komt zitten. Daarmee zegt hij meer over de verwac

De gedragenen wachten op de poort van het nieuw gebeurende. Let op het woord. Niet de dragers — de gedragenen. Wie wacht, doet dat niet op eigen kracht. Hij wordt meegenomen door iets dat al in beweging was voordat hij ervan wist: een tijd, een geslacht, een taal, een grond die al gelopen was. Wachten is niet stilstaan. Het is meegaan zonder te sturen. En dan is er een poort. Niet een deur die opengaat op een afgesproken uur, maar de plek waar het nieuwe binnenkomt zodra het

Er wordt verteld dat de grond bepaalt wat de mens wil. Niet de mens de grond. De grond de mens. Wie gaat, gaat over wat er ligt, en wat er ligt is ouder dan hij. Het water dat een dal heeft uitgesleten deed dat voordat er iemand was om het dal mooi te noemen. De steen die het pad omhoogduwt lag er al vóór de eerste voet. En toch zijn het dat dal en die steen die de wens vormen van wie erdoorheen trekt. Wie langs water opgroeit verlangt anders dan wie langs steen opgroeit. Zo

Een man, een maan, en het goud dat elke morgen opnieuw wordt gemaakt. Het Kompas Er was eens een boer die een kompas bezat. Het lag in de la, onder het touw en de sleutels, en het wees trouw naar het noorden zolang niemand ernaar keek. Hij liet het daar liggen. Niet uit koppigheid. Hij had het simpelweg niet nodig. Wat een kompas hem kon vertellen — dat daar het noorden lag en hier het zuiden — wist hij al voordat hij zijn laarzen aantrok. Wat hij wél moest weten stond nergen

Er is één vogel die begrijpt wat de druïden wisten. Niet de raaf. Niet de arend. Niet de uil. De Vlaamse gaai. Garrulus glandarius. Een alledaagse vogel. Luid. Kleurrijk. Schijnbaar onbeduidend. En toch is hij de meest essentiële zaadverspreider van het Europese eikenbos — verantwoordelijk voor het voortbestaan van het eikenbos in zijn geheel. De Vlaamse gaai verzamelt eikels in de herfst. Tientallen per dag. Hij begraaft ze — op open plekken, in zachte grond, onder mos, op h